Het snelheidsrecord op een fiets staat op 296 km/u

Op 16 september 2018 reed de Amerikaanse Denise Mueller-Korenek over de zoutvlakte van Bonneville, Utah, met een gemiddelde van 296,009 kilometer per uur. Op een fiets. Met pedalen, een ketting en twee wielen, zij het een exemplaar dat speciaal voor die ene poging was gebouwd.

Het geheim zit in de auto ervoor

De truc heet motor-paced: vlak voor de fiets rijdt een voertuig met een groot scherm erachter, dat de lucht opzij duwt. In de luwte die daarachter ontstaat, is bijna alle luchtweerstand verdwenen, en luchtweerstand is bij hoge snelheid vrijwel de enige tegenstander die een fietser heeft. Mueller-Korenek nam het record over van de Nederlander Fred Rompelberg, die in 1995 op dezelfde vlakte 269 km/u haalde en dat record 23 jaar vasthield.

Bij hoge snelheid vecht een fietser niet tegen de weg, maar bijna uitsluitend tegen de lucht.

En zonder hulp?

Het eerlijkste record staat op naam van de Canadees Todd Reichert: 144,17 km/u in 2016, op een volledig gestroomlijnde ligfiets, op een kaarsrechte weg in de woestijn van Nevada. Geen auto, geen luwte, geen duwtje, alleen twee benen en een omhulsel dat de lucht zo min mogelijk stoort.

Zet dat naast het dagelijks leven en de verhoudingen worden grappig. Een gemiddelde fietser doet zo’n 18 kilometer per uur. Een sprinter in de Tour de France haalt in de laatste tweehonderd meter rond de 70. Reichert reed meer dan twee keer zo hard als die sprinter, puur door de lucht beter te bedriegen.

Wat je eraan hebt

Meer dan je denkt. Dezelfde natuurkunde verklaart waarom je op een e-bike bij 25 km/u ineens veel harder moet trappen als de ondersteuning wegvalt, waarom een rechte rug op de racefiets zoveel scheelt, en waarom fietsen in een groepje minder moeite kost dan alleen. Luchtweerstand groeit met het kwadraat van de snelheid: twee keer zo hard betekent vier keer zoveel duwen.