Uit de Amsterdamse grachten komen elk jaar 15.000 fietsen
Fietsvisser is een echt beroep. Met sonar zoeken, met een grijper pakken, en dan rechtstreeks naar de schroot.
27 juli 2026 · 2 min lezen
Amsterdam heeft een beroep dat nergens anders bestaat: fietsvisser. Elke werkdag varen boten door de grachten die met een grijper fietsen van de bodem halen. Per jaar komen er zo tien- tot vijftienduizend fietsen uit het water.
Met sonar zoeken, met een grijper pakken
De boten scannen de bodem met sonar, want in troebel grachtwater zie je niets. Wat als fiets wordt herkend, wordt met een kraan met grijper omhooggehaald. Het is minder romantisch dan het klinkt: het meeste komt er als een klomp modder, roest en waterplanten uit, en gaat rechtstreeks naar de schroothandel.
Er zit een praktische reden achter. Grachten moeten diep genoeg blijven voor rondvaartboten en woonboten, en een bodem vol frames en sturen maakt baggeren onmogelijk. Fietsen vissen is dus geen curiositeit maar onderhoud.
Er verdwijnen in Amsterdam meer fietsen in het water dan er in de meeste Nederlandse dorpen rondrijden.
Hoe komen ze daar?
Zelden door iemand die er per ongeluk naast fietst. Het gaat om wrakken die maandenlang aan een brugleuning stonden en met een duw verdwijnen, om fietsen die na een diefstal worden gedumpt zodra het interessante deel eraf is, en om baldadigheid na een avond stappen.
Amsterdam is dan ook de gemeente met de meeste aangiften van fietsdiefstal per inwoner. Water en diefstal hangen samen: een gestolen fiets waar niets meer aan te verdienen valt, gaat het snelst weg via de kortste route naar beneden.