De ligfiets brak het uurrecord en werd daarom verboden
In 1933 reed Francis Faure liggend 45 kilometer in een uur. De wielerbond besloot een jaar later dat zijn fiets geen fiets was.
27 juli 2026 · 3 min lezen
Op 7 juli 1933 reed de Fransman Francis Faure in één uur 45,055 kilometer op een Vélocar: een ligfiets, gebouwd door Charles Mochet. Daarmee ging het werelduurrecord van Oscar Egg uit 1914, 44,247 kilometer, na negentien jaar eindelijk aan diggelen.
Geen fiets, oordeelde de bond
Mochet had vooraf bij de wielerbond UCI nagevraagd of zijn ligfiets was toegestaan. Dat was hij. Maar toen Faure het record eenmaal had gereden, kwam de UCI in 1934 bijeen en besloot dat de Vélocar geen fiets was. Het record werd geschrapt en ligfietsen werden uit alle wedstrijden en recordpogingen geweerd.
Bij die gelegenheid legde de UCI ook vast hoe een wedstrijdfiets er dan wél uit moest zien: twee gelijke wielen, een driehoekig frame, de trapas op een voorgeschreven plek ten opzichte van het zadel. Dat reglement is in grote lijnen nooit meer veranderd.
Dat racefietsen er negentig jaar later nog steeds hetzelfde uitzien, is geen toeval maar een reglement.
Wat we daardoor niet weten
Het gevolg is een merkwaardig gat in de sportgeschiedenis. De snelste fietsen ter wereld rijden sindsdien buiten de wielersport: de 144 km/u die Todd Reichert in 2016 op eigen kracht haalde, reed hij op een volledig gestroomlijnde ligfiets, precies het type dat in 1934 werd verbannen.
Er bestaat daardoor een parallelle wereld van records, met eigen wedstrijden en eigen kampioenen, waar wél alles mag. Wie de absolute grens van menselijke kracht zoekt, moet daar zijn. Wie wil weten wie de beste renner is, kijkt naar de wielersport, waar iedereen op vrijwel dezelfde fiets zit. En dat is precies de bedoeling.